Anahtar Kelimeler
dil ve konuşma
bozukluk
farkındalık
iş birliği
Nasıl Atıf Yapılır
Öz
İş birliği içinde çalışma konusundaki bulgular, meslekler arası ilgili konu ve alanlardaki bilgi düzeylerinin ve olası sorunların giderilmesine yönelik önerilerin belirlenmesinin gerekliliğini vurgulamaktadır. Bu nedenle, bu araştırmada psikoloji son sınıf öğrencilerinin dil-konuşma terapisi/bozukluklarına ve iş birliği içinde çalışmaya ilişkin bilgi, farkındalık, tutum ve görüşlerinin belirlenmesi amaçlanmaktadır. Çalışmanın birinci aşamasında 67 katılımcı (60K [%89,6]; 7E [%10,4] yaş ort. = 22,85), ikinci aşamasında ise 65 (59K [%90,8], 6E [%9,2]); yaş ort. = 23,28) yer almıştır. Veri toplama amacıyla ilgili literatür taraması sonrasında ders öncesi ve sonrası sunulmak üzere eş değer iki anket geliştirilmiştir. Veriler, çevrimiçi ortamda ancak araştırmacı eşliğinde toplanmıştır. Araştırmada elde edilen nicel veriler için betimsel analiz yöntemi kullanılmıştır. Çalışma sonuçları, katılımcıların ders öncesinde dil ve konuşma terapisi ve bozukluklarına dair bilgi sahibi olduklarını ancak bu bilginin iş birliği içinde çalışmayı mümkün kılabilecek yeterlikte olmadığını göstermiştir. Ders sonrasında ise katılımcıların bilgi düzeyinin arttığı ve dil ve konuşma terapisi alanında kullanılan terminolojiye daha hâkim oldukları belirlenmiştir. Bu bağlamda, psikolog adaylarına verilecek eğitimlerin iş birliği içinde çalışma sürecinde kendi profesyonel rollerine ilişkin bilgilerini geliştirecek, diğer profesyonelin rolünü daha iyi anlamalarını sağlayacak ve daha olgun bir iş birliği tutumu kazandıracak şekilde tasarlanması gerektiği düşünülmektedir. Anahtar kelimeler:
Psikoloji, dil ve konuşma, bozukluk, farkındalık, iş birliği
Referanslar
American Psychological Association (2019). Summary Reports: Graduate Study in Psychology. https://www.apa.org/education-career/grad/survey-data Erişim Tarihi: 13.02.2024
Botting, N. ve Conti-Ramsden, G. (2000) Social and behavioural difficulties in children with language impairment. Child Language Teaching and Therapy 16, 105–20.
Cohen, N.J., Farnia, F. ve Im-Bolter, N. (2013) Higher order language competence and adolescent mental health. Journal of Child Psychology and Psychiatry and Allied Disciplines, 54(7), 733–744. https://doi.org/10.1111/jcpp.12060.
Cooper, H., Carlisle, C., Gibbs, T., & Watkins, C. (2001). Developing an evidence base for interdisciplinary learning: a systematic review. Journal of Advanced Nursing, 35(2), 228-237.
Dunston, R., Lee, A., Lee, A., Matthews, L., Nisbet, G., Pockett, R., & White, J. (2009). Interprofessional health education in Australia: The Way Forward. Sydney: University of Technology, Sydney and The University of Sydney.
Duru, H., Akgün, E.G., ve Maviş, İ. (2018). Dil ve konuşma terapisi mesleğine yönelik farkındalığın belirlenmesi. Dil Konuşma ve Yutma Araştırmaları Dergisi, 1(3), 257-280.
Greenwood, N., Wright, J. A., & Bithell, C. (2006). Perceptions of speech and language therapy amongst UK school and college students: implications for recruitment. International Journal of Language & Communication Disorders, 41(1), 83-94.
Hancock, A., Northcott, S., Hobson, H., & Clarke, M. (2023). Speech, language and communication needs and mental health: The experiences of speech and language therapists and mental health professionals. International Journal of Language and Communication Disorders, 58(1), 52-66.
Haresaku, S., Umezaki, Y., Egashira, R., Naito, T., Kubota, K., Iino, H., Aoki, H., & Nakashima, F. (2021). Comparison of attitudes, awareness, and perceptions regarding oral healthcare between dental and nursing students before and after oral healthcare education. BMC Oral Health, 21(1), 188. https://doi.org/10.1186/s12903-021-01554-8
Hilari, K. (2011). The impact of stroke: Are people with aphasia different to those without? Disability and Rehabilitation, 33 (3), 211-218.
Johnson, C. J., Beitchman, J. H., & Brownlie, E. B. (2010). Twenty-year follow-up of children with and without speech-language impairments: Family, educational, occupational, and quality of life outcomes. American Journal of Speech-Language Pathology, 19(1), 51–65.
Kauhanen, M. L., Korpelainen, J. T., Hiltunen, P., Määttä, R., Mononen, H., Brusin, E., & Myllylä, V. V. (2000). Aphasia, depression, and non-verbal cognitive impairment in ischaemic stroke. Cerebrovascular Diseases, 10 (6), 455-461.
Lindsay, G. ve Dockrell, J. (2000). The behaviour and self-esteem of children with specific speech and language difficulties. British Journal of Educational Psychology, 70, 583–601.
Lyons, R., ve Roulstone, S. (2018). Well-being and resilience in children with speech and language disorders. Journal of Speech, Language, and Hearing Research, 61(2), 324-344.
Mahmoud, H., Aljazi, A., & Alkhamra, R. (2014). A study of public awareness of speech-language pathology in Amman. College Student Journal, 48(3), 495-510.
Mostafa, E. (2017). Health care professionals’ awareness of language delay in Sohag, Upper Egypt. Journal of Speech Pathology and Therapy, 2(2), 125-132.
Mudrenko, I., ve Kolenko, O. (2021). Anxiety-depressive disorders in patients with dysarthria against the background of organic brain damage. European Psychiatry, 64(S1), S690-S691.
Nguyen, N. P., Frank, C., Moltz, C. C., Vos, P., Smith, H. J., Karlsson, U., & Sallah, S. (2005). Impact of dysphagia on quality of life after treatment of head-and-neck cancer. International Journal of Radiation Oncology Biology Physics, 61(3), 772-778.
Oğuz, Ö., ve Sapmaz Atalar, M. (2023). Afazi rehabilitasyonunda psikolojik destek: Psikiyatristler ve psikologlar ne biliyorlar? Ne düşünüyorlar ve ne deneyimliyorlar? [Sözel Bildiri]. 11.Uluslaraarası Katılımlı Dil ve Konuşma Bozuklukları Kongresi, Üsküdar Üniversitesi, İstanbul.
Peabody, M. A., ve Demanchick, S. P. (2016). Interprofessional opportunities: Understanding roles in collaborative practice. International Journal of Play Therapy, 25(2), 102-111. https://doi.org/10.1037/pla0000013
Rezaeian, M., Akbari, M., Shirpoor, A. H., Moghadasi, Z., Nikdel, Z., & Hejri, M. (2020). Anxiety, social phobia, depression, and suicide among people who stutter; a review study. Journal of Occupational Health and Epidemiology, 9(2), 98-109.
Saldert, C., Forsgren, E., & Hartelius, L. (2016). Teaching medical students about communication in speech- language disorders: Effects of a lecture and a workshop. International Journal of Speech-Language Pathology, 18(6), 571-579.
Toğram, B., ve Maviş, İ. (2009). Aileler, öğretmenler ve dil ve konuşma terapistlerinin çocuklardaki dil ve konuşma bozukluklarına yönelik tutum ve bilgilerinin değerlendirilmesi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Özel Eğitim Dergisi, 10(1), 71-85.
Wadman, R., Botting, N., Durkin, K. & Conti-Ramsden, G. (2011) Changes in emotional health symptoms in adolescents with specific language impairment. International Journal of Language and Communication Disorders, 46(6), 641–656. https://doi.org/10.1111/ j.1460-6984.2011.00033.x
Yolal-Duru Y., Oğuz, Ö. ve Yeşilli, G. (2018). Kulak burun boğaz hekimi-dil ve konuşma terapisti (DKT) iş birliği ve farkındalığının incelenmesi [Sözel Bildiri]. 13. Uluslararası Kulak Burun Boğaz ve Baş Boyun Cerrahisi Kongresi, Hacettepe Üniversitesi, Ankara.
Bu çalışma Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
Telif Hakkı (c) 2023 Nesne Psikoloji Dergisi